Interview Chris Kars

Chris bestelt een kop thee en ik een beker warme chocolademelk. Bij het Belastingparadijs, het restaurant bij de ingang van de Surinameweg 2. Chris huurt hier, net als bijna 150 andere kunstenaars en ondernemers, een werkruimte bij meurkens&meurkens. Uit een toilettas haalt Chris een aantal producten tevoorschijn. Deze producten, die vaak afgeleverd worden bij het kantoor van meurkens&meurkens zijn meestal verpakt in compacte pakketjes, volgeplakt met exotische postzegels en bedrukt met spannende stempels. Extra leuk om eens het verhaal achter deze pakketjes te horen. Ondanks de drukke periode, en ondanks het feit dat hij eigenlijk nooit interviews geeft, wil Chris hier graag aan meewerken.

Hallo Chris! Vertel eerst eens, wie ben je en wat doe je?
Nou, ik ben Chris Kars, 55 jaar. Ik werk parttime bij de Gemeente Amsterdam, als bedrijfsleider van de Gemeentelijke fietsenstallingen. Je weet wel, al die grote, volle stallingen. Dat beheer doen we met behulp van bijvoorbeeld ex verslaafden, langdurig werklozen, of mensen die nog nooit gewerkt hebben. Zij hebben recht op een uitkering, maar wij vinden dat ze daar ook iets voor terug moeten doen. Zelfs mensen die ziek zijn, die bijvoorbeeld pleinvrees hebben, leren zo de tram te nemen en aan het werk te gaan. Gewoon door zich eraan bloot te stellen. Dat gaat zonder begeleiding, maar het helpt ze wel. Dat wordt eigenlijk allemaal geregeld via verschillende stichtingen, die de mensen overal vandaan halen. Ik coördineer dat, zorg voor het geld, het onderhoud, en meer van dat soort dingen.

Oké, dat doe je dus parttime. En verder, wat doe je hier in het pand?
Verder heb ik een tweetal websites: nagelknippershop.nl en saletopper.nl. Met saletopper.nl verkoop ik creditcardhouders (hij haalt een blauwe en een rode creditcardhouder uit een toilettas die hij meegebracht heeft). Er zijn nu best veel sites en winkels die deze houders verkopen, maar veel doen dat ook via mij. Dat ze er bijvoorbeeld 200 bij mij bestellen, en dan weer doorverkopen. Of via dropshipping, dat de order dus via hun naar mij toe gaat, dat ik de bestelling afhandel, en dat we dat achteraf verrekenen. Maar goed, waar ik me nu vooral op richt met die dingen is het bedrukken ervan, en het graveren. Van bedrijfslogo’s bijvoorbeeld. 

Oké. En op nagelknippershop.nl verkoop je dus nagelknippertjes, neem ik aan. Hoe is dat begonnen?
Nou, het is eigenlijk allemaal begonnen in Italië. We waren daar op vakantie en uiteraard waren we de nagelknipper vergeten. Nou, ik koop dan zo’n dingetje van 2,95, maar m’n vriendin kocht er daar eentje van, wat was het, 25 euro of zo. Ik vond dat echt belachelijk. Voor dat bedrag koop je tien van die kleintjes! Maar ja, die van mij was bijna meteen kapot, en zij heeft die van haar nu nog steeds. En bovendien, hij knipte ontzettend lekker. Ik gebruikte hem, m’n vriendin natuurlijk, en soms verdween hij zelfs naar de kamer van de kinderen. Het was gewoon zo’n lekker ding. Maar m’n vriendin had zoiets van: jullie blijven er allemaal van af, koop er zelf maar één. Dus toen ben ik op zoek gegaan. Waar in Nederland hebben ze zo’n goeie nagelknipper? Nergens dus. Totdat ik uiteindelijk bij een manicurezaakje kwam in Spanje, en er eentje zag liggen. Die heb ik meteen gekocht, en zo kwam ik ook aan de naam van de fabrikant. Die zat in Japan en was alleen via fax te bereiken. Uiteindelijk heb ik contact gelegd. Van daar importeer ik nu dus deze luxe nagelknippers (hij haalt drie doosjes met verschillende chique nagelknippers uit z’n toilettas). Ik koop bij hun, en zij leveren. Dat gaat per partij van 1000 á 2000 euro, en er zit veel transportkosten bij. Het komt met het vliegtuig vanuit Japan. Op zich vind ik dat heel leuk, en het loopt ook goed. In het begin bestelt iedereen zo’n kleine, simpele nagelknipper, maar als ze eenmaal merken hoeveel verschil er zit tussen zo’n normale en een luxe, dan zijn ze om. Het is gewoon veel fijner, en je hebt verschillende varianten. Voor vrouwen, voor kinderen, enzovoorts. Deze (hij haalt één van de luxe modellen uit het doosje) heeft bijvoorbeeld een nagelopvangbakje. Daar is echt over nagedacht. Even kijken hoor, hoe werkt dit…ik heb m’n bril niet op. Nou ja, dat ga ik thuis even bestuderen. Maar goed, daarnaast verkoop ik ook de goedkopere modellen, uit China bijvoorbeeld, want daar is toch ook nog vraag naar. De luxe doen het trouwens vooral goed met Kerst.

Maar het zijn niet alleen nagelknippers die je via je website verkoopt, toch?
Klopt. Als bijproduct levert die Japanse producent, waar ik de dure nagelknippers van koop, ook comedonenlepeltjes. Haha, daar had ik ook nog nooit van gehoord, hoor. Het zijn een soort lepeltjes (hij laat een dun, langgerekt voorwerp zien met kleine, lepelvormige uiteinden). Je zet ze tegen een puistje of mee-eter aan, en als je dan drukt ontploft je puistje en zit hij op de spiegel. Je moet het natuurlijk wel goed in de gaten houden. Niet te hard drukken, anders krijg je littekens. En achteraf schoonmaken en ontsmetten.

Aha, weer wat geleerd. En daar is een markt voor?
Ontzettend! Vroeger verkocht de Homeij ze, maar nu niet meer. Dus iedereen die zo’n ding nodig heeft, komt bij mij. Als je op forums kijkt voor mensen die last hebben van puistjes, dan zie je dat ze altijd een comedonenlepeltje aanprijzen. Via m’n website verkoop ik er zo’n twintig per week. De dure komen dus uit Japan, en een goedkopere variant haal ik uit Pakistan.

Uit Pakistan?
Ja. Maar in het begin waren ze daar te duur, dus moest er iets aan de prijs gebeuren. Daar hebben we iets op gevonden. Het transport gaat nu namelijk niet meer via de lucht, maar over land. Dat scheelt zo’n 200 euro per zending. Per vrachtwagen gaan die lepeltjes dus van Pakistan via onder andere Afghanistan, Iran, Irak en Syrië naar Nederland. Het verbaast me altijd dat ze überhaupt aankomen!

Dat is een hele tocht, zeg.
Ja, ongeveer 9000 km in totaal. Via DHL U.K. gaat het van Pakistan uiteindelijk naar Engeland, en dan met de boot naar Nederland. Zo’n transport kan je ook niet vanuit hier regelen, dat moet vanuit Pakistan gaan. Kijk, hier in Nederland wonen veel Surinamers. In Engeland heb je hele wijken met Pakistani. Er is daar dus dringend een goedkope transportroute nodig van en naar Pakistan, en dat heeft DHL dus opgezet. Geen idee hoe ze het doen.

Het transport is dus nogal een ding, hè?
Dat klopt. Maar kijk, gelukkig gaat het om kleine dingen. In zo’n pakketje dat de wereld over reist passen 1000 van die lepeltjes. En ik vind het altijd heel mooi om te zien hoe efficiënt alles wordt ingepakt. Nog een ander mooi voorbeeld daarvan: Ik ben ook een tijd manager geweest bij het fietsdepot waar alle fietsen naartoe worden gebracht die door de handhavers in de stad worden weggeknipt. Dat zijn er zo’n 60.000 per jaar. 20.000 daarvan zijn wrakken, en van de overige 40.000 wordt de helft door de eigenaar opgehaald. Van die andere 20.000 gaat een groot deel naar werkgelegenheidsprojecten, en een groot deel wordt naar Afrika verscheept. In een container gaan normaal zo’n 100 fietsen. Maar wat doen ze nou, er komt een groep mensen die alles uit elkaar halen, in zakjes doen en aan de uitgeklede fietsen plakken. En dan passen er opeens 300 in een container! Prachtig om te zien. En in Afrika is er genoeg goedkope arbeidskracht om de fietsen weer in elkaar te zetten. Van daaruit ben ik eigenlijk ook met een nieuw project begonnen.

Wat voor een nieuw project?
Kijk, veel fietsen bij de fietshandelaar worden vernietigd, simpelweg omdat het te duur is om ze op te knappen. Dat is het voor de fietsverkopers gewoon niet waard. De fietshandelaar kan een fiets zonder spatborden dus niet verkopen, terwijl m’n zoon het geen probleem vindt om daarmee rond te rijden. Ik vind het heel zonde dat die fietsen weggegooid worden. Daarom ben ik fietsveilingxl.nl begonnen. Daar veil ik fietsen van fietshandelaren voor lage prijzen, van 10 tot 150 euro. We bezorgen ze dan ook voor een tientje, tenzij je haast hebt, dan is het wat duurder. De site is nou tweeënhalve week online, en we hebben zo’n 8000 bezoekers gehad, en meer dan de helft van de fietsen is verkocht. Het loopt dus als een trein. Ik ben nu bezig om samen te gaan werken met stichtingen die in het sociale werk zitten. De fietsen die ik opkoop moeten natuurlijk schoongemaakt en opgeknapt worden. Dat kan iedereen, en daar kunnen we goed mensen uit het sociale werk voor inzetten. Net als bijvoorbeeld mensen die voor het vak van fietsenmaker aan het leren zijn. Die kunnen dan veel oefenen, zonder dat er tijdsdruk achter zit. 

En hoe werkt dat dan precies? Hoe kom jij bijvoorbeeld aan de fietsen?
Nou, ik zal eerst even zeggen dat ik ze niet opkoop van het fietsdepot. Daar ben ik via m’n werk aan gelieerd, dus dat kan niet. Bovendien zijn de fietsen daar te duur, omdat het allemaal behoorlijk goeie fietsen zijn. Ik zit juist net daaronder. Ik richt me op fietsen waarmee je gewoon kan fietsen, maar die verder niks bijzonders zijn, die niet in een hele goeie staat verkeren. Studentenfietsen, fietsen voor scholieren, en zo. Ik adverteer dus op marktplaats dat ik fietsen koop voor 20 euro. Zonder verlichting, met lekke banden, maakt niet uit. Die knap ik op tot ze rijdbaar zijn, en dan worden ze geveild. En daarnaast heb je natuurlijk de fietshandelaren waar ik fietsen bij koop. Die richten zich meestal alleen op hun eigen wijk, maar wij werken door het hele land. Ik moet dus bij zoveel mogelijk fietshandelaren langsgaan om aan te tonen dat de voorraad die zij niet kunnen verkopen, ik juist wel kan slijten.

Willen mensen juist niet liever zo’n fiets testen en beoordelen, voordat ze hem kopen?
Dat klopt, maar dat nadeel probeer ik te minimaliseren. Ik maak zoveel mogelijk foto’s en beschrijf de fiets, inclusief de gebreken. Je kan fietsen indelen in categorieën: A, B, C, B-, en zo, afhankelijk van de staat en de gebreken. Dat doe ik ook, en dat zet ik er gewoon bij. En we zorgen altijd dat je gewoon kan fietsen en kan remmen, dat is het belangrijkste. Ik kan het gewoon niet hebben dat goeie fietsen worden weggegooid. Hier voor (hij wijst uit het raam naar de fietsenrekken die bij het gebouw horen) staat ook al wekenlang een fiets zonder voorwiel, en eentje met een lekke band. En dat doe ik dus ook. Ik ga bij gebouwbeheerders langs. De VU bijvoorbeeld, die maakt elke zomervakantie hun fietsenstalling leeg. Wij halen dan de fietsen daar op, en zij krijgen er geld voor terug, in plaats van dat het ze geld kost om ze weg te laten halen. Een beetje hetzelfde dus als wat jullie doen met vastgoed. Ik kan wel een divisie van jullie worden, haha!
Maar goed, het leeuwendeel van wat ik doe moet dus die fietsenveiling gaan worden. Ik doe het nu nog alleen, maar ik ga samen met een stichting die valt onder de RadarGroep, een grote landelijke organisatie. Maar dat is een stichting, dus dat duurt maar en dat duurt maar…Eind van de week moeten we tot een overeenstemming komen, en dan hoop ik dat ik me fulltime met de fietsenveiling bezig kan gaan houden. Allemaal vanuit het kantoor bij jullie op de Surinameweg!

Ja, want hoe ben je eigenlijk hier terecht gekomen?
Via Stichting AAP, via Joscha dus. Zij was mijn buurvrouw en ik zag haar steeds naar dit gebouw toe gaan. Ik dacht dat hier nog de Belastingdienst zat, maar het bleek dus dat ze hier een werkruimte huurde. Dat ben ik toen ook gaan doen.

En het bevalt hier?
Ja. Ik zit hier nu zo’n drie jaar, en het bevalt heel goed. De ruimte is goedkoop en ligt dicht bij m’n huis. Maar het is in m’n ruimte nu wel een ontzettende rotzooi, in verband met het hele fietsproject. Het is ook heel leuk dat dit, het restaurant, hier zit. Ik kom hier nu maar 1 of 2 keer per maand, maar dat zal wel meer worden als ik hier meer kantoor ga houden.

Leuk, dan gaan we je vaker zien! Dankjewel voor het interview.
Graag gedaan. Ik zit even te denken, komen er nog pakketjes aan…Nee, volgens mij niet. Ze hebben ook de neiging om op zaterdag te komen. Maar ik word dan gewoon gebeld. Ik kan het hele traject volgen, van land tot land. Wil je trouwens deze creditcardhouder mee?

Mag dat? Dankjewel. Hij heeft een mooie m&m kleur.
Ja, jullie logo zou er ook mooi op passen, haha.

Haha, wie weet. Begin dit jaar hebben we flesjes van de Dopper, die ook bij ons huurt, als relatiegeschenk weggegeven. Met ons logo erop. Dus wellicht…
Ik wil jullie niks opdringen hoor, haha. Maar men schijnt het meer op prijs te stellen dan een pen of een kladblok. Maar goed, ik ben nu dus vooral bezig met de fietsen. Te veel dingen te doen, in te weinig tijd. Je kent dat wel!

nagelschaartje
komedonenlepeltje
creditcardhouders
foto chris kars interview